เอาบุญมาฝากค่ะ เผื่อครายพอมีแบ่งปัน

[แอล]

ต้องขอโทษทุกท่านด้วย   หากเมลนี้รบกวนทุกท่าน   เพียงแค่อยากให้ช่วย เท่าที่จะช่วยได้   หรือขอแค่ส่งต่อให้คนที่คุณคิดว่าเขาพอจะช่วยเหลือได้   

 

พระครูวุฒิธรรมาทร พ่อของเด็กกว่า 400 ชีวิต









เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ภาพประกอบจาก มหา ' ลัยชีวิต

          " ของเหลือจากคนเมืองอันมีจะกิน เป็นสิ่งมีค่าเหลือหลายสำหรับเด็กที่ไม่เคยได้ใช้ "เงิน" แม้แต่บาทเดียว . . ."   คำพูดนี้กลั่นออกมาจากปากของ " พระครูวุฒิธรรมาทร" เจ้าอาวาสวัดโบสถ์วรดิตถ์ วัดแห่งหนึ่งใน อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง …

          ในขณะที่ทุกคนเข้าวัดเพื่อทำบุญหรือหาที่พึ่งทางใจ แต่ ณ วัดป่าโมก วัดเล็กๆ ที่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก กลับเป็นสถานที่ชุบเลี้ยงเด็กอีกหลายร้อยชีวิต พวกเขาคิดว่า " วัด" คือบ้านที่ให้ชีวิตพวกเขา ให้แหล่งพักพิงอันยิ่งใหญ่ที่สุดที่คนไร้ญาติ ขาดคนเหลียวแล และคนจนเช่นพวกเขาจะได้รับ

          หลวงพ่อพระครูวุฒิธรรมาทร เจ้าอาวาสวัดโบสถ์วรดิตถ์ เล่าถึงความเป็นมาของวัดว่า เมื่อประมาณ  30   ปี ที่แล้ว พวกทหารพรานนำเด็กกว่า 30 คนมาฝากให้ท่านเจ้าอาวาสรูปก่อนดูแล ส่งเงินให้เดือนละ 500 บาท เด็กๆ ที่นำมาฝากส่วนใหญ่เป็นเด็กกำพร้า เพราะพ่อแม่เป็นพวกคอมมิวนิวส์ หลังพ่อแม่ถูกฆ่า ถูกกวาดล้างก็มาขอพึ่งพาอาศัยใบบุญวัดเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอด

         " ต่อมาชาวเขาทางภาคเหนือที่มีฐานะยากจนรู้เรื่องก็ส่งลูกๆ มาให้ทางวัดดูแลอีก เขาบอกว่าอย่างน้อยก็ยังดีกว่าอดตายอยู่บนเขา และก็มีมาอีกเรื่อยๆ เกือบทุกจังหวัด จนถึงปัจจุบันก็กลายเป็นกว่า 400 คนแล้ว ก็ต้องดูแลกันไป จำชื่อได้บ้างไม่ได้บ้าง ดื้อบ้างซนบ้าง แต่อาตมาก็ดูแล ไม่ให้ทะเลาะกัน ถ้าทะเลาะกันจะไม่ถามเลยว่าใครผิดใครถูก จะตีทั้งคู่ เด็กๆ เขาก็ซนตามประสาเด็กๆ" หลวงพ่อกล่าว พร้อมด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่แฝงไว้ซึ่งความเมตตาต่อเด็กๆ

          พร้อมกันนี้ท่านยังบอกอีกว่า ทางวัดก็มีโรงเรียนให้เด็กๆ ได้เรียนหนังสือ เป็นโรงเรียนประจำแต่ก็เป็นไปตามอัตภาพที่จะทำได้ มีตั้งแต่ชั้นระดับอนุบาลจนถึงมัธยมศึกษาปีที่ 6 แต่เด็กเป็นร้อยคนดูแลเด็กก็ต้องไปบิณฑบาตรข้าวของเครื่องเรียนต่างๆ เพื่อนำมาให้เด็กๆ เขาใช้ ส่วนครูที่สอนหนังสืออยู่ที่นี่ก็เป็นระบบกึ่งข้าราชการ มีเงินเดือนมีสวัสดิการให้จากภาครัฐ แต่เงินเดือนจะไม่ขึ้น ที่เขาเสียสละมาอยู่กับเด็กๆ ก็เพราะรัก

         " ทุกวันนี้หลวงพ่อไม่เคยมีปัญหาอะไร มีแต่ทุกข์ ขนาดเป็นพระก็ยังมีทุกข์ ทุกข์ที่ว่ากลัวจะมีไม่พอเลี้ยงเขา จะอยู่กันไปตลอดได้อย่างไร บางคนเรียนจบก็กลับมาช่วย บางคนก็ไม่กล้ามา เขาคงละอายใจตัวเองที่ยังช่วยวัดไม่ได้ เพราะในแต่ละเดือนภาระค่าใช้จ่ายของทางวัด เฉพาะค่าไฟก็ไม่น้อยไปกว่า 3 หมื่นบาท รายได้ก็มาจากการบริจาค ส่วนใหญ่ก็ต้องไปขอบิณฑบาตรเอาปัจจัยบ้าง และของที่บริจาคจะเป็นจำพวกข้าวสารอาหารแห้ง แต่บางทีข้าวสารไม่พอ วัดก็ไปขอหยิบยืมมาจากโรงสี พอมีผ้าป่ากฐินมาวัดก็เอาเงินไปใช้เขา ถ้าไม่มีหรือไม่พอเขาก็ไม่ทวงทางวัด ก็ถือว่าเป็นการทำบุญไป" หลวงพ่อ กล่าว

         ... ในขณะที่หลายคนเกิดมาบนกองเงินกองทอง เรียนบ้างเล่นบ้างตามประสา ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยตามสมัยนิยม แต่ในวัดเล็กๆ แห่งนี้ยังมีเด็กอีกหลายร้อยชีวิตที่ไม่เคยได้สัมผัส " เงิน" ที่กลายเป็นปัจจัยในการดำรงชีวิต หรือไม่มีเสื้อผ้าใหม่ๆ ดีๆ สวมใส่

         " ของเก่ามันเก่าที่บ้าน แต่กับเด็กๆ ที่เขาไร้โอกาสมันก็เป็นของใหม่สำหรับเขา แต่ส่วนใหญ่เด็กๆ เค้าก็ดีใจ เราเคยบอกกับเด็กๆ ว่าถ้าไม่มีคนช่วยก็ต้องต่างคนต่างไป เพราะญาติโยมที่มาก็ไม่เยอะมาก แต่แค่เงินทำบุญหาได้เดือนชนเดือนก็พอใจแล้ว ไม่ได้หวังอะไรมาก ส่วนใหญ่คนที่มาบริจาคเค้ามาเอง มาแบบปากต่อปาก วัดไม่เคยออกไปโฆษณาทางไหน ของบริจาคอยากจะบริจาคเสื้อผ้า ของเล่น อะไรก็เอามาบริจาคได้ อาหารแห้ง ถ้าเหลือใช้ไม่รู้จะทิ้งที่ไหน ก็เอามาได้ "   

          เรียกได้ว่า ทุกคำพูด ทุกลมหายใจเข้าออกของหลวงพ่อพระครูวุฒิธรรมาทร ะคิดคำนึงถึงปากท้องของชีวิตน้อยๆ ที่ต้องเลี้ยงดูอยู่เสมอ

         " การกินเป็นสิ่งสำคัญต้องมาก่อนอย่างอื่น เด็กๆ ต้องกินแล้วค่อยร่ำเรียน ยังไงก็ต้องให้เค้ามีกิน ถึงจะไม่ดีตาม แต่ก็ต้องได้กิน ทุกวันนี้กลัวอย่างเดียวคือวันข้างหน้าจะมีไม่พอให้เค้ากินเค้าใช้" หลวงพ่อ กล่าวความทุกข์ที่เป็นกังวลใจ พร้อมๆ กับฝากถึงคนที่มีโอกาสว่า " กว่าพ่อแม่จะเลี้ยงมาได้ กว่าจะเติบโตมาเป็นคนได้ มันสุดแสนจะยากลำบาก ยังมีชีวิตก็ยังมีโอกาส อย่าไปคิดสั้นชีวิตมันยังต้องต่อสู้กันต่อไป"

          บางสิ่งบางอย่างคนที่มีเพียบพร้อมอาจจะมองเป็นเพียงแค่เศษขยะ เป็นของเหลือกินเหลือใช้ แต่ในทางตรงกันข้าม สิ่งของเหล่านั้นอาจจะช่วยประทังชีวิตเล็กๆ ให้อยู่ต่อข้ามพ้นไปในอีกวัน ... สำหรับท่านที่อยากบริจาคช่วยเหลือวัดโบสถ์วรดิตถ์ สามารถโอนเงินเข้าบัญชีชื่อวัดโบสถ์วรดิตถ์โดยพระครูวุฒิธรรมาทร ธนาคารกสิกรไทย สาขาป่าโมก บัญชีออมทรัพย์ 182-2-11-364-4 หรือต้องการบริจาคสิ่งของก็สามารถบริจาคได้ที่วัดโบสถ์วรดิตถ์ อำเภอป่าโมก จังหวัดอ่างทอง


ถ้าไม่มีเงินก็ช่วย ส่งต่อด้วยก็ยังดีเผื่อจะมีผู้ใจบุญอยากช่วยเหลือ... ^^
 
 

[แอล]

ส่วนอันทีสองนี่ก็บ้านบางปะกง ไม่แน่ใจว่าใช่อันเดียวกับ พี่ ๆ น้อง ๆ เราจะไปเหรือป่าว

เรารู้ว่าเวลาของทุกคนมีค่า แต่มันจะมีคามากขึ้น ถ้าเราได้ใ้มันทำประโยชน์ให้กบผู้ด้อยโอกาส สังคม
และคนรอบข้างบ้าง รบกวนอ่านเมลล์ฉบับนี้แล้วส่งผ่านความช่วยเหลือ หรือส่งต่อก็ยงดีค่ะ"


เราเชื่อ่าคนส่วนใหญ่คงพอรูจักอ.บางปะกงบ้างไม่มากก็น้อย วันนี้เราอเชิญชวนทุกคนไป
เที่ยวบางปะกงในรูปแบบที่คุณไม่เคยไปมาก่อน ที่นี่เลยค่ะ --บ้านบางปะกง--

"บ้านบางปะก" หรือ "สถานสงเคราะห์คนพิการและทุพพลภาพบางปะกง" จัดตั้งขึ้นเื่อรองรับผู้
มีควาพิการทางร่างกายและมองซึ่งถูกละเลย, ทอดทิ้งจากครอบครัวและสังคม โดยทางสถาน
สงเคราะห์ฯ จะให้การเลี้งดูด้านปัจจัย 4, บริกรด้านการรักษาพยาบาเบื้องต้น, บริการด้น
กายภาพบำบัด, ให้กาฝึกอาชีพ ฯลฯ ปัจจุบนมีผู้พิการในความดแลประมาณ 300 คน เป็นชาอายุตั้งแต่
18 ปีขึ้นไปค่ะ

ล่าสุดเรากัเพื่อนๆ มีโอกาสนำข้วของเครื่องใช้ที่จเป็นและเงินสดไปบริาคมาเมื่อวันที่ 5
กรกฎาคม 2552 ทันทีที่เราไปถึง ขนข้าวของลงมาจกรถก็มีพี่ๆ ผู้พิกาเดินเข้ามาทักทาย ยกมือไหว้
และขณะที่เรเดินชมภายในบริเวณกมีพี่ๆ ออกมาต้อนรับ พยายามพูดคุยสื่อสากับเราตลอดเวลา ^^ พี่ี่
ดูแลบอกว่า ผู้พิารที่นี่ส่วนใหญ่ไมมีครอบครัว พวกเค้าจะถูกส่งตัวมาจากโรงพยาบาล สถานสงเคราะห์
อื่นๆ หรือจากครอบครวที่ไม่สามารถอุปกาะเลี้ยงดูได้ ผู้พิกรที่พอจะช่วยเหลือตวเองได้ก็จะช่วยเหลอผู้
พิการคนอื่นๆ แะช่วยทำงานเท่าที่จทำได้ไปด้วยค่ะ นอกจากนี้ภายในสถานสงเคราะห์ฯ ยังมีจำหน่าย
ผลิตภัณฑ์ของผู้พิการด้วยค่ะ เท่าที่ดูควมเป็นอยู่แล้ว พี่ๆ ผู้พิการที่นี่ยังคงต้องการความช่วยเหลืออยู่อีกพอ
สมควรเลยคะ ข้อมูลที่เราได้รับมา มีดังนี้ค่ะ


ผ้ดูแล 1 คนต้องดูแลผูพิการถึง 40 คน!!!

ผู้ิการ 3 คนต้องแชร์เตีงนอน 2 หลัง เนื่องจากจำนวนเตียงยังไม่เพียงพอกับจำนวนผู้พิการ

ปัจจุบันทางสถานงเคราะห์ฯ เปิดรับนักกายภาพบำบัดมาเป็นแรมปีแล้ว แต่ก็ยังไมมีใครมาสมัคร
เลย

ผู้พิการที่นี่จะมีโอกาสพบแพทย์เพียงปีละ 2 ครั้งเท่านั้น

างสถานสงเคราะห์ยังาดแคลนสิ่งของเครื่งใช้ที่จำเป็นสำหรัผู้พิการอีกมาก


เรอยากฝากทุกคนช่วยแวเวียนไปเยี่ยมพี่ๆ ผู้พิการด้วยนะคะ ถ้าดินทางจากกรุงเทพฯ ไก็ใช้เวลา
แป๊บเดียเอง การเดินทางก็ไม่ำบากอะไรเลยค่ะ ถ้าสนใจก็ลองเข้าไปในเว็บไซด์ของสถาน
สงเคราห์หรือโทรไปสอบถามส่งของที่เค้าต้องกาก่อนก็ได้ค่ะ http://www.bpkhome.org/

ความจำเป็นที่สุดในตอนนี้ คือ นักกายภพบำบัดและแพทย์ ค่ะ ากใครมีความรู้ความามารถในด้านนี้
และสามารถสละเวลาช่วยได ขอเชิญแจ้งความจำนงข้าไปที่สถานสงเคราห์ได้เลยนะคะ

สำหรับการไปเที่ยวบางปะกงในครั้งนี้ของเรา ไม่ได้ไปเพื่อให้คามสุขกับตัวเอง แต่
ิ่งที่ได้รับกลับมาันคือ "ความสุขจากการให้" ที่ยิ่งใหญ่กว่าิ่งที่เราให้พวกเขาปเสียอีก อยากให้ทุกคน
ได้มาสัมผัสความร้สึกแบบนี้ด้วยกันนคะ รบกวนช่วยส่งต่อด้วยค่ะ อนุโมทนาบุญลวงหน้าสำหรับทุกๆ คนะ
คะ




 

[แอล]

ส่วน รายที่สาม นี่ก็ได้รับเป็น FW Mail มาอีกเช่นกัน คิดว่าเพื่อน ๆ ก็คงเคยได้รับ แต่ขอนำมาบอกต่อกันอีกที

ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนนี้อ่ะค่ะ
> > ยุ้ยส่งเมล์ไปที่ทางช่อง 3 เลย หวังว่าทางช่อง 3
> > อาจจะช่วยส่งให้คนที่เค้าสามารถช่วยเหลือได้อีกที
> >
> > ถ้าใครมีช่องทางจะช่วยเหลือ ก้อขอบคุณล่วงหน้าด้วยค่ะ
> >
> > ข้างล่างเป็นที่อยู่รายการตีสิบ (มี 2 อันอีกตะหาก ไม่รู้อันไหนดี)
> > เผื่อใครจะส่งข้อมูลที่ละเอียดขึ้นไปให้เค้าอ่ะนะ
> >
> > บริษัททเว็นตี้ ทเว็นตี้
> > 216/58 ชั้นที่ 14 อาคาร แอล พี เอ็น ทาวเวอร์ ถ.นางลิ้นจี่ ช่องนนทรี
> > ยานนาวา กทม. 10120
> > 0-2285-6301-6/ 0-2285-6099
> > [ จาก web ช่อง 3 ]
> >
> > บริษัท ทเว็นตี้ ทเว็นตี้ เอ็นเทอร์เทนเมนต์ จำกัด
> > ที่อยู่ : 1168/109 อาคารลุมพินีทาวเวอร์ พระราม 4 แขวงทุ่งมหาเมฆ เขตสาทร
> > กทม 10120
> > โทรศัพท์ : 022856097, 0228560989, 022856304-6, 0267799933
> > โทรสาร : 022856098
> > [ จาก yellow pages ]
> >
> >
> > Subject: ขอความช่วยเหลือด้วยครับ เพื่อน้องๆกับ ยายขาขาดเก็บขยะ
> >
> >
> > เรื่องนี้ไม่ต้องการ ปาติหาน หรือการบริจาค ใดๆ
> > ขอเพียงช่วยส่งถาพเหล่านี้ให้รายการตีสิบ ให้ที
> > เพราะเคยดูมีคนเก็บขยะ รู้สึกว่าเขาแย่มากแล้วแต่ที่เจอแย่มากกว่า
> > พยามยามหาในเว็ปเพื่อจะส่งเอง
> > แต่ไม่เจอ
> >
> > ขอเริ่มเรื่องนี้สั้นๆ ผมทำงานแถวๆบางนาแต่พักที่อยูที่ ดอนห้วฬ่อ
> > ชลบุรี่แถวนิคมอมตะ ช่วงบ่ายผมกับแฟน
> > ออกไปหากินข้าวกันขณะที่ขับผ่านไฟแดง ผมก็เจอยายกับหลานสามคนกำลังเก็บขยะ
> > มีเด็กผู้ชายอายุ
> > ประมาณ 3-4 ขวบ
> > และอีกสองคนเป็นผู้หญิงกำลังปีนถังขยะอยู่ นึกอยู่ว่าขากลับจะเจอกับยายไหม
> > อาจจะช่วยแก่ได้บ้างสัก
> >
> > นิดก็ยังดี ขากลับเจอยายที่ไฟแดงพอดี
> > บอกให้แฟนเอาเงินให้ยายไม่มากเท่าไรหรอกครับ แต่ความรู้สึก
> > ว่าเราน่าจะช่วยยายได้มากกว่านี้
> > ไม่ต้องปรึกษาแฟน เจ้านั้นร้องไห้ตั้งแต่ออกไฟแดงแล้ว
> > ส่งแฟนเสร็จเลยเอากล้องมาถ่ายยายกับหลาน
> > ถามพวกเด็กๆว่าอยากกินอะไรไหมเดี๋ยวน้าจะเลี้ยงเอง
> > เด็กขอน้ำคนละขวดไม่ได้กินเองแต่เอาไปให้
> > ยาย ไม่ต้องถามเรื่องเรียนหรือพ่อกับแม่
> > ถ้าเจอตอนที่ยายกำลังออกจากไฟแดงแล้วเด็กๆเขาช่วยกันดันรถโยกของยายผ่านไฟแดงให้เร็วที่สุด
> > เล่น
> > เอาความรู้สึกตอนที่ลำบากตอนเด็กๆกับพ่อแม่เรากลายเป็นตลกไปเลย
> >
> > ขอความกรุณาด้วยนะครับเผื่อมีใครรู้จักกับรายการตี 10 เป็นการส่วนตัว
> > และเพื่อนที่ชอบส่งเมล์ช่วยส่ง
> > ต่อให้ที่ ขอบคุณมากครับ

[แอล]

เอารูปมาฝาก

[The_Jenk]

อนุโมทนาบุญนะครับ  ^(|)^